من و مجنون همسفر بودیم در صحرای عشق

او به لیلایش رسید و ما هنوز آواره ایم

این اولین شعری بود که یاد گرفتم همه ی ما این دوره از زندگی رو گذروندیم

 که تازه میفهمیم جنس مخالف چیه؟        دوست داشتن چیه؟       عشق چیه؟

یعنی به قول معروف عاشق پیشه میشیم 

 دریغ از اینکه نه تا حالا تجربه کردیم و نه میدونیم یعنی چی.

فقط میدونیم که یه چیزی هست به نام عشق.

خوب اینم یه مدلشه.

اما حالا دیگه این شعر ها برای من دیگه مفهومی ...

اگه شما هم مثل من همچین داستانی داشتید خوشحال میشم بدونم.

 نظر بدید.

 خيال کنم دل منو با رفتنت نمي شکني ؟

 اجازه هست خيال کنم بازم مي آي مي بينمت ؟

 با اون چشماي مهربون دوباره چشمک مي زني؟

 طپش طپش با چشمکت غزل بگم براي تو با اتکا به عشق تو

                                                    تو زندگيم برم جلو؟

                    اجازه هست...؟